Theaterbezoeker Han over schenken en nalaten.
Een leven vol verwondering, een nalatenschap die blijft.
“Met mijn legaat geef ik jong talent de kans op te groeien in het theater dat mij zoveel heeft gebracht”
Het theater als tweede huis: Han laat zijn passie voortleven
Zo’n veertig keer per jaar passeert Han de deur van het theater. Altijd met nieuwsgierigheid. Altijd met verwachting.
Zijn eerste bezoek weet hij nog goed. Voorjaarsontwaken van een Vlaams gezelschap, ergens in 1990. Een voorstelling over puberteit, ontluikende seksualiteit en opvoeding. Een verhaal dat raakte en bleef hangen. Daar, in die donkere zaal, ontstond een liefde die nooit meer over zou gaan.
Als kind kwam hij er nooit. Theater zat niet in zijn jeugd. Maar het verlangen was er wel. Pas na zijn studie, als hij natuurkundedocent is geworden, vindt hij er echt zijn weg naartoe. Hij verhuist naar een appartement midden in het centrum van Heerlen. Een plek met veel reuring én op een steenworp afstand van de schouwburg. Vanaf dat moment voelt het theater als zijn tweede huis.
In de jaren die volgen groeit de liefde voor theater verder. Han speelt zelf toneel bij Speelgroep Expressie, een vereniging in Heerlen. Later wordt hij monologist en vormt hij samen met een oud-collega een cabaretduo.
Ook in zijn werk zit altijd dat theatrale. Bij zijn pensioen kiest hij niet voor een toespraak of receptie, maar voor een natuurkundeshow. Hij speelt een ontslagen professor van wie alle proeven mislukken. Een verhaal over mislukking, over verwondering over precies dat waar het in zijn leven om draait: het plezier van het proberen, het leren, het blijven zoeken.
Een blijvende plek voor de makers van morgen
Met zijn legaat geeft Han jong talent de kans om zich te ontwikkelen in het theater dat hem zoveel heeft gebracht. Zo houdt hij de regie over wat hij nalaat. Hij weet dat zijn bijdrage terechtkomt bij een fonds dat zijn liefde voor theater laat voortleven in de makers van morgen.